Uzun zamandır yapmadığım bir şey yaptım, Japon korku filmi seyrettim. Kuchisake-Onna nam-ı diğer “Yarık Ağızlı Kadın”ın temeli, aynı isimli şehir efsanesine dayanıyor. Efsaneye göre, Heian döneminde bir samurayın güzel ama güzel olduğu kadar da aşüfte olan karısı, ortalıkta sürekli “Güzel miyim?” sorusuyla düşüp kalkmaktadır. Karısını cezalandırmak isteyen kıskanç samuray da, “Hadi şimdi sor, güzel miyim değil miyim!” diyerek kadının ağzını bir güzel yarar ve güzelliğini böylelikle yok etmiş olur. Özellikle 70’li yıllarda en güzel yayılma dönemini yaşamış bu şehir efsanesinin kahramanı yarık ağızlı kadını, çocukluğu 70’li yıllarda geçmiş yönetmen Koji Shiraishi de filme taşımış.
Kasabanın ortaokulunda, öğrenciler arasında Yarık Ağızlı Kadın’ının, her akşamüzeri saat 5’te göründüğüne dair dedikodular kulaktan kulağa yayılmaya başlamıştır. Günlerden bir gün, parkta kadının açığa çıkmasını beklemek üzere pusuya yatan üç velet, isteklerine ‘istemeden’ kavuşurlar. Zira daha ilk dakikadan seyircinin karşısına çıkmakta beis görmeyen Yarık Ağızlı Kadın (Miki Mizuno), yüzünde ameliyat maskesi, pardesüsü ve elinde dehşet uzunluktaki makasıyla belirip, çocuklardan birini kaçırır. Bu olaydan sonra okulda sıkı yönetim ilan edilir. Tüm öğrenciler ders çıkışı gruplar halinde öğretmenler eşliğinde evlerine gitmeye başlarlar. Öğretmenlerden biri (Haruhiko Kato) kaçırılma olayıyla eş zamanlı olarak “Güzel miyim?” diyen bir sesi kafasında duymaya başlar. Diğer öğretmen (Eriko Sato) ise öğrencilerinden birinin, annesinden şiddet gördüğünü fark ettiğinin hemen ertesinde Yarık Ağızlı Kadınla bizzat tanışma fırsatı yakalayarak, filmi götüren iki ana karakterden biri olduğunu gözümüze sokar. İki kafadar öğretmen kasabanın çocuklarını kaçıran Yarık Ağızlı Kadın’ın peşine düştüklerinde, bir anlamda kendi hayatlarının acımasız gerçeklerinin de peşine düşmüşlerdir.
Efsanenin ana karakteri Yarık Ağızlı Kadını, çocuk kaçıran formatına sokan filmin (Niye?), anne-çocuk arasındaki şiddete odaklanmış sosyal bir içeriği de var gibi. Lakin bu içerik, içerik olarak kalmış, mesajlaşmaya filan dönememiş. Kendi çocuğuna gösteremediği şefkati, öğrencilerine yönlendirmiş öğretmeni izletirken duygulandıran(Niye?), öte yandan çocuklara uygulanan şiddetin nedeni hakkında hiçbir yorum yapmayan film hakkında daha fazla yazmaya gerek görmüyorum(Niye?). Evet, aslında canım yazmak istemiyor ne yalan söylemeli. Zaten son dönem çoğu Japon korku filmini dilim gelişsin diye izliyorum, sır değil ya! O yüzden Japonca ile ilgili filmde geçen hoş birşeyi ekleyip gidiyorum.
Yarık Ağızlı Kadın’ın sorduğu “Güzel miyim?” sorusu Japoncada “Watashi kirei?” olarak geçiyor. Yarık Ağızlı Kadın, saykoya bürünmediği anlarda “Beni öldürmek için boynumu kesin” derken de “Watashi o kire!” diyor. Yani ‘güzel’ ve ‘kesmek’ kelimeleri arasındaki ses benzerliğini kullanıyor. Niye anlattım bilmiyorum... İdare edin… Beni ancak bir Ninja filmi paklayacak sanırım…
Online seyretmek için; KUCHISAKE-ONNA / CARVED: Slit-Mouthed Woman 2007
Japon toplumsal gerçekliklerinden “motosiklet çeteleri”ne eğilen 1976 yapımı Goddo Supiido Yuu! Burakku Emparaa (
Sonuç olarak üç filmlik 'geniş' filmografisinde, feminist sinemada çığır(!) açmış bir yönetmenin (senaryo da kendine ait), yüce abla Polly'nin dövüş yeteneklerini en ince ayrıntısına kadar sergilemesini sağlamış, müthiş bir film dersem yalan söylemiş olurum. Öte yandan Polly Kuan gerçekten döktürüp, erkekleri de sapır sapır dökerken, seyirci, artık sen de fırıl fırıl kurt mu dökersin filmi seyredebilmek için, bilemem. En iyisi zamanında, bu filmi seyretmiş ağbi, ablalara sözü bırakmakta yarar var. Dünya daha 3G ile yeni tanışırken, ben, 6G ile tanışmanın şokunu yaşıyorum. Bütün G'ler mi bana karşı, anlamadım ki.............
Yam abi, üzüldüğüne değmez! 
Dün akşam sinemaya gideyim dedim. Hazır hala vizyondayken Halk Düşmanları’na (Public Enemies) önceliği verdim. İlk yarısında gül gibi geçindiğim filmle, ikinci yarıda bir kavgaya tutuştum anlatamam. Ama anlatıciğim. Kavganın en büyük etkeni, kusra bakmayın ama, elbette süresiydi. Kaç saat sürdüğüne bakmadan girdiğim film, bünyemin ideal film süresini, gereksiz yere aşınca, haliyle açtım ağzımı yumdum gözümü. Filmin konusunun da bu açıdan pek yardımcı olduğunu söyleyemeyeceğim. Sıkıntıdan uyuşan k*çımla bile gülemeyecek kadar banal sahnelerle dolu filmin bana yaptığı en büyük iyilik, elbette eve dönünce bir mafya filmi patlatmama vesile olmasıdır. Filme geçmeden evvel, Halk Düşmanları ile ilgili hislerime tercüman olacak yazıyı 
Küçük yaşta kaybettiği annesi dolayısıyla kadınlarla arasında, kızkardeşi ve halası tarafından hor görülmekten başka hiçbir ilişki olmayan Lam Gor-Yu’nun, kadınlara, ama özellikle ‘kötü’ olarak nitelediği kadınlara karşı işlediği cinayetleri anlatmasındaki tavrıyla, Lam karakterini canlandıran Simon Yam’ı “Nur ol abi!” diye bağrına basmak isteyen seyirci, bence iki kere düşün. Zira saykoya döndüğü anlardaki uluması hariç, öyle gerçekçi bir karakter çiziyor ki, korktum, tırstım, bi de pıstım yani. İşte baylar bayanlar, cinayet anının, mükemmel bir atmosferdeki(özellikle son cinayet sahnesi) sanatsal ayrıntılarını seyircinin hem gözüne hem gönlüne sokan film, bir Untold Story ya da Ebola Syndrome kadar vurucu gelmese de-bünyenin alışıklığından da olabilir, aslında hangisini önce seyrederseniz ona göre de değişir-yine de türe alışık olmayan seyirciyi yerlebir etmeyi başarır gibime geliyor. 
Tembel yaftasını yediği sahne
Zengin hanım abla, geniş aile olarak kocası, annesi, abisi, görümcesi (ya da elti, bilemedim)ve onun iki küçük oğluyla oturduğu modern mimari tarzda inşa edilmiş havuzlu konağına dödüğünün akşamı vazoyla pek bir yakınlaşıyor. Kadının üzerinde seyirciye kâh vazo kâh Oily Maniac misali, yağlı mağlı, ne idüğü belirsiz bir canavar kılığında gözüken bu “şey”, hanım ablayla işi ilerletirken, hanım ablanın iş münasebetiyle ta Japonyalardan dönen kocası odayı basar, gördükleri karşısında ve karısının kendisini aldatıyor olduğunun verdiği kıskanç koca tripleri dolayısıyla, yeniden vazo halini almış olan ‘canavar’ı yere atarak kırar. 
Kırar ama n’aptın be güzelim! Düpedüz kendine yaptın! N’oldu? Şeytani yaratık senin içine girdi ve haydi hop çıban mıban, kurtçuk yaptı, seni de korkuttu, beni de korkuttu... da, öfkeyle kalkmayıp az buçuk düşüneydin, içine şeytan kaçmış Exorcist’teki peder misali camdan atlayıp kendine de, şu zavallı seyirci parçasına-ki ben oluyorum- kıymayaydın. Neyse olan oldu, biz devamına bakalım.
Kocasının ölümünün ardından kısa süre içerisinde kendisi de ölümün soğuk nefesini içine çeken hanım abla Suk Jing ve kocası için ailesi cenaze töreni düzenler. Töreni yöneten Taoist rahip, bu iki ölünün aslında yarı ölü olduklarını, daha manalı söylemek gerekirse ruhlarının tam bir huzura kavuşmadığını, dolayısıyla hemen reenkarne olamayacaklarını söyler. Ruhları huzura kavuşturmak ve 12 yıl sonra yeniden reenkarne olmalarını sağlayabilmek için dualar hazırlar ve bildiğin sarı post-it’lere yazarak ölen çiftimizin fotolarının üzerine yapıştırıverir. Her zamanki gibi gereğinden fazla uzattığım filmin konusunu sıkıp suyunu çıkarmak icab ettiğinden hemen oraya geliyorum. 
Modern mimari tarzda inşa edilmesinin yanı sıra, aynı tarzda döşendiğine de şahit olduğumuz evin yeni bir misafiri vardır, o da Suk Jing’in Singapur’dan gelen üvey kızı. Laf aramızda filmin bu anına kadar adı dahi geçmeyen bu kızcağızı, konuyu bağlamak bâbında, filme güzel yedirmişler. Gençler arasında güzel bir aşk hikayesi doğarken aslında bir korku filmi anlattığının idrakına uzun bir aradan sonra yeniden varan bendeniz korku öğelerine değinmeye başlıyorum izninizle. 
Konsomatris misali o beden senin bu vazo benim gezen kötü ruh da sonunda bir yerde karar kılmış, küçük oğlanı kâh kadın kılığına sokarak, kâh köpeğin içini yardırıp oğlana bağırsak mağırsak yedirerek, kâh oğlanı görünmez yaparak anasını yatak odasında tavana kaldırıp sonra da mıknatıs efektiyle eşyaların arasına sıkıştırarak ama tüm bunlar bir yana en güzeli, oğlanın babasının kafasını camla başka birşey arasına sıkıştırmak suretiyle patlatması gibi nadide bir seyir zevkini izleyiciye sunup, kötü giden seyrini ortalamaya çıkarmayı başarıyor. 
Laf aramızda aslında alt metin arama meraklıları için insanın içinde iyiliğin ve kötülüğün bir arada bulunduğuna dair göndermelerle dolu filmde, senaryonun herşeyi sürekli ikiye ayırması (Bkz. Babanın kafasının ezildiği an, küçük oğlanın ikiye yarıldığı an vb.) bunun en büyük kanıtı değil de nedir? Biraz fazla kastım değil mi?
