Hız kesmeden, 2009’dan bir yeni film daha yazıyorum. So Close, Chinese Odyssey Part I-Part II, God of Gamblers 2 gibi seyretme olanağı bulduğum kimi filmlerin senaristliğini yapmış, yukarıdaki filmler hariç, senaristliğini yaptığı birçok filmi bizzat yönetmiş ama nedense benim çok fazla dikkat etmediğim Jeffrey Lau tarafından çekilmiş bir film Kung Fu Cyborg: Metallic Attraction. 
Rahatlıkla anlaşılabileceği gibi ilk olarak adına tav olduğum filmi, seyretmesem de olurmuş ama bu, kötü bir film olduğu anlamına gelmez. Zira filmde, kung fu yapan cyborglar mevcut ama ana hikayenin, bir aşk hikayesi olduğunu itiraf etmeliyim. Romantizm seviyem, Claude Sautet’nin Un Coeur En Hiver (Ayazda Bir Yürek) filminde, Daniel Auteuil tarafında canlandırılan karakterinki kadar olduğundan –ki o filmi de pek severim-, biraz dırdırlanarak seyreder gibi olmuşsam da, tam “Baydın ama aa!” kıvamına geldiğim an, patlayan aksiyon ve komedi sahneleriyle oldukça iyi dengelenmiş bir film olduğunu da eklemeliyim.
Daha filmin konusundan dem vurmadan hop diye izlenimlerimi anlatmam bir şey ifade etmemiş olabilir. İstediğiniz oranda küfretme hakkına sahipsiniz. Daha sonra aleyhinizde delil olarak kullanma hakkına da ben sahibim ama… Tam “şeytanın kulağını çekeceğim galiba bu defa, kısa yazmayı başarmak üzereyim” dediğim bir anda yine saçmalaya saçmalaya bu kadar uzattığım için kendimi tebrik eder, konuyu çıtlatmaya geçerim.
Hükümet, yeni bir tip yapay zeka üretmiş ama onun %100 zararsız olduğundan emin olmadan, halkın arasına karışmasını istememektedir. Bu nedenle K-1 adını verdikleri bir numuneyi, güvenilir denilebilecek saftirik bir polis memurunun yanına verirler. Asi Gençlik görüntülü bu numune –ki kendisi bende hafif bir Astro Boy çağrışımı yapmıştır- kısa süre içerisinde, karakoldaki tüm çözümsüz meseleleri hallederken, polis memuru Su Mei’yi de kendine aşık etmeyi başarmıştır. Öte yandan dana gözlüklerinin altında güzelliğini gizleyen bu kızcağıza, tek aşık olan kendisi değildir; ona göz kulak olan polis ve karakolun bilgisayar arızalarında başvurduğu yegane adam da kıza abayı yakmıştır.
Allah çirkin şansı versin bazlı atasözümüzü (!) doğrularcasına devam eden hikayede asıl önemli olan nokta K-1’in tür gereği, insani duygulanımlar yaşamaması gerektiği, dolayısıyla aşık olma lüksünün bulunmamasıdır. Filmin aşk unsuru bu koldan devam ederken, 2de1 ortaya çıkarak, ağlamaklı suratıyla göz-kulak polisten birşeyler talep eden üst düzey devlet yetkilisi rolündeki Eric Tsang ve K-1 ile polis arasındaki didişmeler de komedi unsurunu oluşturmaktadır. Kung fu namlı aksiyonu ise yukarda bahsettiğim “bayılmak üzereyim”in hemen akabinde, transformers’ın Hong Kong versiyonunu icra eden K-1 ve bünyesindeki ufak çaplı uranyumdan dolayı özgürlüğünü ilan etmek isteyen ‘kötü’ K-88 arasındaki mücadelede yakalamak olasıdır. 
Aslında K-88, robot da olsa özgür olmak istemekte, bu nedenle yaratıcısı insanoğluna isyan etmektedir. Göz-kulak polis, bu çatışma sırasında feci şekilde yaralanır. Polisin ölmesini engellemek için K-1’in, onu cyborga çevirmek gibi güzide bir planı vardır.
Kısacası, amerikan yapay zeka filmlerinin temeli üzerine kurulan, ama derdinin amerikan muadillerininkinin yerine son derece basit bir aşk hikayesi anlatmak olduğu, yer yer kahkaha attırmayı bile başaran eğlenceli bir aşkomedi filmi, Kung Fu Cyborg: Metallic Attraction. Pişman olmak için neden yok!
Göz kulak polisin, robot olduktan sonra, kontrolsüz olarak baktığı şeyin halini alan kafası!
Son olarak hayalimdeki süper kahraman!KEI HEI HUP / KUNG FU CYBORG: METALLIC ATTRACTION 2009
Y: Jeffrey Lau
O: Hu Jun, Alex Fong, Sun Li, Wu Jing, Eric Tsang
Hazır Herman Yau’dan söz etmişken, 2009’da fırından çıkmış taze bir filminden, kısa da olsa bahsedeyim. Bu arada kısa yazma alıştırmalarımı da bu vesileyle aradan çıkarayım diyorum.
Konuya, ‘Kirli İşler’ filmine ucundan kıyısından bulaşmış izleyiciler olarak yabancı değiliz. Gizli görevle, mafyanın içine karışan polisin, çıkışı olmayan bu ‘fedakârlık’ içerisindeki dramına tanıklık ediyoruz. Michael Tse tarafından canlandırılan genç polise, mafya tarafından yine eski polis, yeni seçimiyle ‘mafyaman’ rolünde Anthony Wong, arıza ‘mafyaman’ rolünde Francis Ng ve misafir oyuncu rolünde, ‘o’ beyaz atletiyle sürekli oturup tıkınarak, mafyanın içişlerini çözümleyen adam olarak uzun süredir görmeyi özlediğimiz Eric Tsang eşlik ediyor.
Etrafı sürekli kadınlarla çevrili ‘stilman’ Anthony Wong ile ‘sokak serserisiman’ Francis Ng’nin, sürekli didişmelerini izlemek, filmin aksiyon anlamındaki en güzel yanı. Zaten bundan başka da bana güzel gelen bir yan göremedim. Kötü olmamakla beraber, Yau’nun fırçasını pek algılayamadığım, ortalama bir film olduğunu söyleyebilirim gönül rahatlığıyla. Uzun bir süredir, dizi seyretmeye ara vermiş olmasam, dizisini seyretmek isterdim. Ama malum ‘vakit’ adında nur topu gibi bir problemim var.
Herman Yau’dan 90’lar CAT III tadında 2007 yapımı bir film, Gong Tau: The Oriental Black Magic. Her ne kadar Yau ağbinin filmografisi komediden drama uzanan bir yelpazede geniş de olsa, bu bünye onu, oldukça sert korku filmleriyle sevdi, sevmeye de devam edecek. Gelelim filme;
Başlarda bu duruma pek anlam verememiş bir havada takılmayı sürdüren Rockman’in aslında Tayland’la ilgili ufak bir sırrı vardır. Sırrı öğrenmek isteyenler, önceki filmlerden The Eternal Evil of Asia’nın Tayland maddesine bakabilirler. Kara büyü yapan kişiyle ilgili bazı bilgiler edinmeyi başaran Rockman, zaten peşinde olduğu hem suçlu hem de kara büyü ustası Lam Chiu’yu ele geçirince, karısını, kendisinin sebep olduğu sonsuz acılardan kurtarabilmek için, adamın ağzını burnunu dağıtmak pahasına kara büyüye karşılık kara büyü ile cevap vermekten kaçınmayacaktır. Bu esnada iğrenç canlılar (yılan, akrep, çıyan vs.), kesesine bereket iç organlar, görsel efekt dolusu kan gibi, kategori 3’ün tüm ‘güzellik’leri de yıllar sonra ekranda arz-ı endam eyleyerek seyirciyi yeterince tatmin edecektir.
Bu akşam, iş sonrası kendimi bir sinema salonuna attığımda, son zamanlarda sık sık karşılaştığım “bir şey beklenilmeden izlendiğinde…” bazlı eleştirilere gıcık kaptığımdan olsa gerek, beni neyin bekleyip neyin beklemediği, hiç umrumda değildi doğrusu. Her daim bu ‘bekleme’ durumunu dillendiren büyüklerime “Pardon ağbi ama, hâlâ bir ninja filminden bir şey bekleme gibi bir saflığın varsa, o halde büyük bir problemin var demektir!” demek isterdim. Anlaşılacağı üzere tüm gün, akşamın gelmesini iple çektikten sonra Ninja Assassin’i seyretmiş bulunuyorum. Dolayısıyla sıcağı sıcağına yazma gereği duyuyorum.
Kendi kültürlerine yabancı, artık yozlaşmış uzakdoğuluların, tam da ‘ninja’ ile dalga geçtikleri sırada, ortamı basan ninjalar tarafından katledilişleriyle açılan film, ilk dakikadan insanın içindeki yağları eritiyor. Berlin Europol’de çalışan ajanvari Mika’nın, üzerinde çalıştığı dosya, ninja klanları ile ilgili bazı gerçekleri açığa çıkardığında, ortağı Maslow da ninja diye birşeyin varolmadığı inancını devam ettirmek istese de, kendilerini tam da bu gizemin ortasında bulmaktan kurtaramıyorlar. Hikayenin bu kolu, ninja fenomenini tam da x-files estetiğiyle yakalarken, diğer yanda esas oğlan ninja Raizo’nun, hem bugününe hem de flashbacklerle dününe bakma fırsatı yakalıyoruz. Küçük yaşta kimsesiz kalan oğlanın, Ozunu Ninja Klanı’nın lideri tarafından, acımasız katil ninja olarak yetiştirilmesi evreleri, kayda değer. (Bu arada not, yazı içerisinde klişe kelimesini kullanmak istemiyorum, zira 2010’da bir ninja filminde klişe olmayan bir şey bulmak isteyeni alnından öperim…). Üstelik, kişisel olarak filmin en güzel sürprizi (nasıl sürprizse artık, karıştırmayın oraları), 80’lerin ninja yıldızı Shô Kosugi’nin, Ozunu Klanı Lideri rolünde, tüm film boyunca arz-ı endam eylemesi. Her ne kadar filmin kahramanı Raizo açısından bakacak olursak, Kosugi’nin yıllar sonra yeniden kötü ninja olarak seyirci karşısına çıktığını söylemekte fenalık olmasa da, genel çerçeveden bakıldığında, hiç de kötü ninja değil. Bu arada, yıllar sonra ekranda, bizzat Kosugi tarafından icra edilen ninja parmak hareketlerini gören nostalji kumkuması seyircinin gözyaşlarına hâkim olamayacağı uyarısını da verip, filmin intikam temasına değinelim.
Sex and Zen II ve The Forbidden Legend: Sex&Chopsticks’den başka filmini bilmediğim Cash Chin Man-Kei’n, 1995 yılında çektiği The Eternal Evil of Asia, temelde korkuyu, farklı kategoriden komediyi ve cinselliği (Komut 1: Tükür teyze!) kendine baz almış karmakarışık fantastiko filmlerden biri. Büyücülerin, büyü yapacakları kişiler hakkında fesatlık yapmaları için, yeni gömülmüş çocuk bedenlerinden ruhlarını çaldıkları bilgisiyle açılan film, “sinema salonunda, yandaki koltukta soluk benizli bir velet görürseniz ona iyi davranın” uyarısını seyircisine vermekten de kaçınmıyor. Benim gibi çocuk sevgisi(!) dağları taşları kıskandıran tipler için yapılmış uyarı için filme teşekkür ettikten hemen sonra filmin 2de1 tükürten konusuna gelebiliriz (Komut 2: Dur teyze daha değil!). Ana babasını henüz toprağa vermiş adamın biri, o gece eve döndüğünde, ana babasının hayaletlerinin de peşinden eve geldiklerini görür. Korkudan ne yapacağını şaşırıp kasap bıçağıyla hayaletlere saldırdığında gerçekleştirdiği katliamın bilançosu, karısı, oğlu, karı-koca yan komşuları ve maalesef kendi canına çıkar! Peki bu adamceğiz neden böylesi halüsinasyonlar görmüş de önüne geleni doğramıştır? Adam, kısa süre önce, dört arkadaşıyla birlikte kaçamak yapmak için, büyücüleriyle ünlü Tayland’a gitmiş, gider gitmez de karı-kız peşine düşmek için fırsat kollarken (Komut 3: Tükür teyze!), kendisi ve arkadaşlarını, büyücüler kapışmasının ortasına düşürmüştür. Bu sırada tanışıp dost oldukları büyücünün kızkardeşine yaptıkları şeyden sonra (Evet, teyze seni bekliyoruz), büyücüyle araları açılmış ve büyücünün tüm gazabını üzerlerine çekmeyi başarmışlardır.
Hatta şaka gibi bir Godzilla desem abartmış olur muyum, emin değilim doğrusu. hayır o yıllarda botoksa vardı da, şan şöhretten malum yeri kalkan Godzilla, ne yapacağını şaşırıp, orasını burasını mı şişirtti, bilemiyorum. Buraya kadar kâfi derecede şok verdiğimi umarak, Godzilla'nın bu seferki rakibi Megalon hakkındaki tüm gerçekleri, araştırmacı blogcu kimliğim vesilesiyle gözler önüne sermek üzere konuya geçiyorum.
Konu klasik. O yüzden uzun uzadıya yazmıyorum. Zaten bir süredir yazdıklarımda tekrara düşmüş vaziyette olabilirim. Her ne kadar yazar filan olmadığımdan, bunun mazur görülmesi gerektiği bahanesini kullanmaktan imtina etmesem de asıl suçu, yazdığım filmlerin tekrardan ibaret olduğunun üzerine atıp, olayı örtbas edeyim. Okyanusta yapılan atom bombası denemeleri sonucunda, Seatopia denilen denizaltı uygarlığı, hunhar insanoğluna (Hunhar kelimesinin Hun'larla bir ilgisi var mı acaba?), ders vermek ve onu bir güzel benzetmek adına (eline sağlık), hamamböceği kırması Megalon'u yeryüzüne gönderir. Elleri dolayısıyla, kırma işlemleri için her inşaata lâzım olduğunu düşündüğüm bu canavarın kafasında her ne kadar radarvari bir yıldız bulunsa da, canavarın hedefine ulaşması için bir yol göstericiye ihtiyacı vardır. 
Tam isabet, Jet Jaguar adında bir robotun son rötuşları üzerinde çalışan bir profesör, veled-i zurna kardeşi ve arkadaşı, batılı bir adamın saldırısına uğrayarak, robotun kaçırılmasına neden olurlar. Kötü adamların eline geçen robot, uçarak, Megalon'u insanoğlunun üzerine getirirken, askerler çoktan harekete geçmişse de, olaya dahil olmak için ta uzaydan kalkıp yeryüzüne gelen kötü Gigan nedeniyle, insan dostu Godzilla da saklandığı delikten çıkarılır. Bu esnada kendine gelen Jet Jaguar da yeniden iyi tarafa geçerek, Godzilla'yla birlikte, bu iki pehlivana karşı savaşarak, dünyanın (maalesef) bir kere daha kurtarılmasını sağlar.
1. Mesleki açıdan ellemezsem ayıp kaçacak mimari özellik. Jet Jaguar'ın imal edildiği laboratuvar. Dönemin ultramodernist mimarisi, kutu adamların ülkesinin kutu evi.
2. Maket olduğunu biliyoruz ama bu kadar da göze sokulmaz ki birader!
3. Oily Maniac'tan sonra bir 'zeki' daha. Laboratuvardan yürüyerek çıkan son teknoloji harikası robot, Jet Jaguar.
4. Hamamböceği ile vozvoz, cozcoz, dozdoz gibi çeşitli isimlerle duyduğum ama gerçek ismini hiç öğrenemediğim, genellikle yazları ortaya çıkarak, küçük kızların saçına yapışan uçan nadide böceğin bir karışımı olan Megalon'la Gigan'ın, pehlivanlara taş çıkartan el tokuşturmaları. Hayır, abartmıyorum!
6. Malum, bir japon filminin olmazsa olmazı fışkıran kan.
7. Az sonra tepeleyecekler.
8. Akıllara durgunluk veren Godzilla hareketi! Jet Jaguar tarafından kıstırılmış Megalon'a doğru kuyruk üstünde kaymaca. Şaklaban yaptınız oğlum Godzilla'yı ya!
9. Godzilla'yı bir sürü seyircinin gözünde bitirecek hareket; tokalaşma!!! Aslında insanoğlunu iplemeyen Godzilla'nın doğasına aykırı bu 'insani' hareketi kınıyorum.
